چند گانه...

خیلی وقته نبودم ،میدونم گله زیاده و انتظار این که کی نوشته میشود دوباره کلامی بر دیوار این اتاق...

دوشنبه ٢۳ آبان ۱۳٩٠ | پيام هاي ديگران ()

بزرگترین داستان این جهان همین است...

می‌خواستم بپرم وسط حرفش و بگویم:

« می‌خواهی به خاطر ترسِ از دست دادن، هیچ وقت به دست نیاوری؟!»

نگفتم. مغرور است. دل‌گیر می‌شود. راست می‌گفت البته.

دوشنبه ٢۸ شهریور ۱۳٩٠ | پيام هاي ديگران ()

بیاد بی آور...

باور کن دست هیچ کداممان نبود، نه من و نه تو.
این که می گویم دست هیچکدام منظورم این نیست که نفهمیدیم،که ندانستیم .
اتفاقن خوب فهمیدیم و خیلی هم خوب می دانستیم که به کدام سمت می رویم و چه میکنیم
اما باور کرده ام و تو هم باور کن که آن میل مبهم و حالا دیگر از دید من مقدس خیلی از من
و توی عادی و معمول و معقول و هر مانع با شعور دیگری قوی تر بود. .
اصلن چرا باید فکر کنیم که در حالی غیر آن حال معقول تریم ؟! مگر می توان و یا اصلن چگونه باید
یقین داشت که وقت پوشیدن معمول تریم از زمانی که بیرون می آوریم ؟!

آن خواست چیزی بود ورای آنکه بشود در مقابلش ایستاد و این دیگر کار و حکایت را خارج می کند
از چارچوب و عرف و هر آنچه که بخواهد جلد شعور بکشد بر ذات درونی انسان !
این ذات درونی انسان که می گویم همان است که وقت شنیدن صدای اذان روحش یک جور منقلب
میشود و وقت گرسنگی معده اش جوردیگری و وقت خوابیدن همه جایش . هم درونش و هم برونش !

حالا این چند روزه را نشستم خوب فکر کردم .
الان .. یعنی همین چند روز کافی بود برایم تا مطمئن شوم کار درستی کرده ایم .
نگرانی ها و شماتت ها به جای خود اما واقعن چه کسی ،‌ واقعن چه کس دیگری می توانست جای
ما باشد و به جای ما آن لحظات را بسازد ؟ جز من ،‌ جز تو !
بیا و باور کن که در تمام ادوار تاریخی از ید بیضا موسی گرفته تا العلمین فقط و فقط یک بار نوبت به
بودن من ، به بودن تو برای رسیدن به آن درجه از زیبایی و تازگی و شکوفایی رسید و آن یک بار هم
شد هر آنچه که باید و دیگر نه من میدانم و نه تو که این همه اسباب و حکایت های اسب سرکش
و رام نشدنی دنیا آیا هم باز فرصت تکرار در اختیارمان باقی خواهد گذاشت یا نه !

اگر خوشحالت می کند میگویم که بهترین "رویایی" بودی که تا بحال داشته ام و میتوانی مطمئن
باشی وقتی که درباره بهترین رویا صحبت می کنم حتم میدانم که چه می گویم که من بسیار رویا
دیده ام ... رویا داشته ام .

باورت باشد یا نه این سه روز گذشته را مدام هی دور خانه راه می روم جایی را که نشسته بودی
جایی را که تکیه داده بودی ، جایی را که بوسیدمت و جایی را که خوابیدیم را هی نگاه میکنم
نه نگاه نمی کنم .. واقعیتش را بخواهی هی خیره میشوم و مات می مانم و نهایتن توی دلم هی
به خودم حسادت میکنم به جهت حالی که سه روز پیش از این داشتم و الان ندارم !
می دانم می دانم شاید باعث شرمساری یک انسان بالغ باشد گفتنش اما دیشب را همانجایی
خوابیدم که با تو خوابیده بودم درست در همان زاویه از اتاق و دقیق در همان حال ، به همان شکل !!
آری شاید حق با تو باشد که اگر مردم از راز هایمان با خبر باشند دیگر رازی در میان نیست اما دوست
دارم همه این راز را بدانند که من سه روز و سه شب است که سرانگشتانم را تک به تک میبوسم چرا
که بیادم می آورند در میان کلاف شب گون گیسوان تو چه طی طریق کردند و چه به منزل رسیدند !

نمی دانم چند نفر تا به حال به حال خودشان حسادت کرده اند . نمی دانم چند نفر تا بحال در خلوت
خودشان ادای خودشان را در آورده اند و بر دست خودشان بوسه زده اند و البته این را هم نمی دانم
که چند نفر ، از این ها که دارم برایت می نویسم آنچه را که باید درک میکنند و می فهمند اما این را
می دانم که اگر یک بلیط یک سره و بی سوال جواب به مقصد بهشت پیشنهاد داشته باشم به شرط
آنکه آغوش تو را در قعر جهنم فراموش کنم مطمئنن که مامن آغوش تو حرم اول و آخرم خواهد بود .

حالا بیا و تو هم یک بار دیگر هر آنچه را که گذشت را مجدد مرور کن .. حرفهایم .. بوسه هایم ..
دست هایم ، چشم ها و زبانم را .. و همه نجواهایم را هم باز بیاد بیاور و بیاد داشته باش ..

بیاد بیاور و بیاد داشته باش و هی مکرر در مکرر تکرار کن هر چه که را بیاد آوردی
.. می خواهم تا هفته دیگر زیر آن سقف سپید من تنها دیوانه ی تب دار این شهر نباشم...

یکشنبه ٢۳ امرداد ۱۳٩٠ | پيام هاي ديگران ()

من همانم...

من؟
من همانم ....
همان که سالهاست لحظه های سبز کودکی را تجربه می کند .
من ؟
من همانم ....
همان که سالهاست از لحظه های خالی از حضور روشن تو می گوید ، می خواند ، می نویسد ... و می گرید.
من ؟
من همانم ....
همان که سالهاست دیگر به کوچه همیشگی میعادگاه اقاقی و نسترن ، کوچه همیشگی کوچه باغ  وتوپ بازی ، کوچه همیشگی درخت ودیوار و کوچه همیشگی خیس از ترنم باران پا نگذاشته است .
من ؟
من همانم ....
همان که هر گاه باران می آید چترش را می بندد و به سادگی یک پرنده خیس از ترنم غزل وار باران به کوچه پیچک پوش دلش سر می زند .
تو ...
راستی من برای که دارم از کوچه پیچک پوش دلم می گویم ؟
تو کیستی ؟
همجنسی از تبار باران ؟ یا همنفسی از همین آواره های این شهر بزرگ دود و نان حلال ؟
تو را می شناسم .
آری تو را می شناسم . شبی خسته ، از همین کوچه می گذشتی ...
یادم هست : باران می آمد و من که مثل هر شب رؤیاها ، تنها به دیدار کوچهء بن بست دلم آمده بودم تو را دیدم .
خسته می رفتی و من ...
من نگاهت می کردم .
باور کن به سادگی نگاه یک پرنده که از بالای آسمان به این زمین و انسانهایش نگریسته باشد... فقط نگاهت می کردم .
من مثل همیشه بی چتر ....
بی سرپناه ....
مثل تمام پرنده های این شهر بی پرنده ، آواره .....
تنها می رفتم . می رفتم تا به دنبال دفتر گمشده در خاطرات کودکی و تصمیم کبری که زیر همان درخت اقاقی همسایه جا مانده بود ، بگردم .
می رفتم تا آنسوی دیوار ، آنسوی همین کوچه پیچک پوش ، آنسوی خاطرات کودکی ، می رفتم تا آنسوی حضور تو ....
می رفتم تا سراغ از نشانی تازه تو بگیرم ....
نه ! می رفتم تا خودم را دوباره بیابم ... .
آخر نمی دانی .
نه ! تو نمی دانی که من سالهاست خودم را گم کرده ام .
تو نمی دانی که از آن روزی که بار از این کوچه خالی از فریاد های کودکانه بستی و رفتی من خودم را گم کردم .
تو نمی دانی که دیگر سالهاست فقط به خاطر این به این کوچه خالی نمی آیم که می ترسم خودم را پیدا کنم !
بگذار از اول دوره کنیم !
تو از کوچه خالی از اقاقی و پرنده رفتی ....
و من دیگر هیچ نمی دانم . همین !
می ترسم ...
میترسم خودم را در گوشه ای از همین کوچه " تنها " پیدا کنم .
میترسم خودم را در حال سنگ زدن به تمام پرنده هایی که نیستند ، در حال سنگ زدن به این زندگی مرداب وار ، در حال سنگ زدن به شاعرانی از تبار دیوانه ها پیدا کنم . بگذار راستش را بگویم ...
می ترسم خودم را " بدون تو" پیدا کنم .
حالا دوباره آمده ای که چه ؟
نگو مرا نشناختی که تو را بهتر از خود می شناسم .
دوباره آمده ای که تنها ماندنم را به یادم بیاوری ؟
می دانم که رفته ای و حالا پس از سالها خسته از تلاطم نگاههای غریب برگشتی .
می دانم که تو هم مثل من طاقت نگاههای نا آشناترینان با تبار شاعران دیوانه را نداری .
می دانم که در تمام این مدت با تمام رؤیاهایم همراه بوده ای اما ....
اما حالا دیگر دیر است .
دیر آمدی ای زود از دست رفته !
حالا دیگر سالهاست که هر قدر تلاش می کنم دیگر نمی توانم دیوار پیچک پوش را که با رفتنت ریخت دوباره از نو بسازم .
خودت ببین !
حالا دیگر سالهاست که شعرهایم بی قافیه و ردیف شده اند .
حالا تو از من بی قافیه چه می خواهی ؟!
دیر آمدی ای زود از دست رفته .... دیر آمدی .
حالا دیگر من ....
من همانم ....
همان که سالهای بی تو را تحمل کرد و سالهای با تو را توان تحمل ندارد...!

شنبه ٢٥ تیر ۱۳٩٠ | پيام هاي ديگران ()

روزی که روز توست...

چهارشنبه ٢٥ خرداد ۱۳٩٠ | پيام هاي ديگران ()

خودم را مینویسم...!

دوشنبه ۱٦ خرداد ۱۳٩٠ | پيام هاي ديگران ()

گاهی وحشت زندگی...

گاهی زندگی آنقدر وحشی میشود که که دیگر توان تحمل زخمهایش را نداری میشوی یک آدم
وحشت زده که در سیاهی مبهم با آخرین قطره های انرژی اش بدون هیچ فرصتی برای فکر
کردن بی اختیار میدود و خودش را به هر در بسته ای می کوبد شاید یکی از درها باز شود
اما باز نمی شود و خسته تر و وحشت زده تر میخزی به کنج یک تاریکی که کمی مهربان تر
به نظر میرسد و خودت را پنهان میکنی، تا آرام آرام در آن سیاهی حتی خودت را هم یادت
برود . میشوی یک مجنون میان بستر نیمه شبش که وحشت خواب را از چشمهایش دزدیده و هر
چه ذهن افسار گسیخته ات به تمام زاویه ها هجوم میبرد که شاید در آن تنهایی یاد دستی
بیفتد که هنوز گرم است و نگاهی که هنوز آرام بخش است و شانه هایی که تحمل سنگینی
این سر وحشت زده را دارد و قلبی که هنوز بزرگ است برای دوست داشتن و آغوشی که هنوز
میتواند تو را در خود پنهان کند تا شاید زندگی کمتر پیدایت کند برای زخم زدن اما
حتی خیالت درمانده میشود از این همه جستجو، درون خودت مچاله میشوی باور میکنی که
فقط تویی و شب و هیچ وآرام خودت را زیر پتوی یخ زده ات پنهان میکنی تا شاید زندگی
کمتر پیدایت کند و به جای فکر کردن بیشتر سعی میکنی که بخوابی...!
ادامه مطلب

شنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳٩٠ | پيام هاي ديگران ()

شروع سال 90 و پی نوشت ها

داشتم خرید میکردم برای سفره هفت سین امسال که تنها برگزارش کنم آخه میدانی من آخری هستم و همه دیگر به دنبال زندگی و خانواده خودشان هستند و سر سفره خودشان یا سر سفره پدر زن هاشون می نشینند...

چهارشنبه ٢٤ فروردین ۱۳٩٠ | پيام هاي ديگران ()

بهار تو راهه...!

میدونم مدتی نبودم و یا ماه به ماه نوشته هام رو گذاشتم و خیلی ها اومدند و گذرا رد شدند و خیلی از دوستان قدیمی و جدید دو را دور بهم گفتند کجایی؟ چرا نمی نویسی ؟

من به همشون حق میدم ،شاید به این دلیل که خودمم یک حس خوبی به نوشته هام دارم و انگاری باهاشون دوستم و غریبه نیستم... اینجوریه که تو نوشته ها خودمم هستم...

خیلی دوست داشتم برای این نوروز این فصل جدید این سال جدید و این ماه دوست داشتنی جدید بنویسم اما چه کنم که آنقدر مغزم دچار خفقان و درد بود که مجالی برای بیان زیبایی ها نداشت  به خاطر همین دست به قلم نبردم و نه سرودم و نه گفتم...

گشتم و بین نوشته های قدیمی یک نوشته قدیمی رو پیدا کردم که خودم هم دوستش دارم برای دوران دورتره و شاید نا پختگی نوشتاری، این رو براتون میذارم،به هر حال به بزرگی خودتون ببخشید این بنده را به بزرگی خودتان...

بهار رسید یعنی همیشه میرسه

اگه تو حاضر نباشی و از زمان جا مونده باشی...

بهار یه روز صبح،ظهر،عصر یا شب میاد آروم آهسته اونقدر آهسته که صداش و فقط ماهیها میشنون و مادر بزرگها،ما وقتی صداش و میشنویم که شکوفه هاش و رو زمین پخش کنه و خونه رو گلبارون کنه.

خوشبختی منم اینه که همیشه وقتی فکر میکنم غمگین ترین پسر دنیام فرشته ام با یه لبخند زیبا منو به خنده وا میداره تا تموم سال بخندم اون وقت تو دلم که به اندازه یه دست مشت کرده است،اول به خدا سلام میکنم و بعد به زندگی به روزای خنده دار سال آینده میخندم و برای اتفاقها و ناراحتیها غصه میخورم و گاهی هم گریه میکنم.

پیشتر ها وقتی کوچیک بودم هوا که مهربون میشد و لطیف و دل انگیز کلی ذوق میکردم. سال جدید برام شیرین بود و دیدو بازدید و یک شادی ، خلاصه فقط خودم بودم و خودم ولی حالا که فصل عوض میشه یه جور دیگه میشم.

میگم نکنه روزای خوب زندگیم تکرار نشه،نکنه اون کسایی که دوستشون دارم دیگه نبینم،بهار یه بار چشاشو ازم جدا نکنی،نکنه یه بار اون و بفرستی به یه جای غریب نکنه با اومدن تو ما عهدمون و بشکنیم و همه چیز و فراموش کنیم.

وقتی بهار میاد انگار رسمش که خود به خود به یاد گذشته بیافتیم، مثل روزایی که غریبانه یه سلام به دادم میرسه و منو از تنهایی نجات میده. گاهی اوقات صفحه های سرنوشت و ورق میزنم و میرم سراغ محبتهای جا مونده تو کوچه پس کوچه های این روزگار دوست دارم وقتی بهار میاد محبت ها بیشتر بشن نه از یاد برن.

بهار وقتی میای صدای چشمه سار از سنگ نشه،آوای چلچله ها بیرنگ نشه، یه بار چشم های منتظر به در خسته نشن،نکنه چشاشون و از در بردارن و اونوقت یارشون بیاد و اونا خبردار نشن...

هنوز بهار نرسیده چیزی نمونده برسه ها پس برای اومدن بهار کوچه های دلمون و آب پاشی کنیم تا هر چی بدیه از بین بره...

چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()

رخوت...!

چند روزی هست که می خواهم بنویسم اما
بی حوصلگی و رخوت ، شاید به خاطر دلمشغولی های زندگی
بدجور فرصت هامو ازم گرفته
نزدیک دو ماه از پاییز هم گذشت
مثل برق ، مثل باد
به همین سادگی ...

نه اینکه فکر کنی چیزی برای نوشتن نیست ها ... نه
هست ، فراوان و جسته گریخته
اما گاهی ، رخوت ، چنان در من نفوذ می کند
که درمانی برایش نیست جز خزیدن زیر گرمای لحاف
و زانو را در شکم حایل کردن
و به یاد روزهای نارس بودن ، خوابیدن
و گاهی وقت ها هم ، نیمه خواب نیمه بیدار
سرک می کشم زیر تخت
تا ببینم کسی آن زیر مخفی نشده باشد
هنوز که هنوزاست این عادت کودکی با من مانده
شاید روزی در همین سرک کشیدن ها
با جن ماده ای رفیق شدم ....
خدا را چه دیدی ؟!؟

دیروز به این فکر می کردم که اگر تنهایی هر آدمی شکل فیزیکی میگرفت
و یکی میشد شبیه خودش
آنوقت من و مثلا تنهایی ام وقتی خیلی دلمان می گرفت با هم قهر می کردیم
آنقدر قهر می کردیم تا یکی پیدا شود آشتیمان دهد
آنوقت کسی که مارا آشتی میداد با تنهایی اش میشد دوست مشترک من و تنهایی ام
بعد تنهای من با او دوست میشد و تنهایی او با من
اینطوری نصف من پیش او بود و نصف او پیش من
بعد ... بگذریم , اصلا هیچی .

توی روزنامه خوندم
بین همه حیوانات ، گرگ ها نسبت به زندگی دو نفره با همسرشون وفادارترینن
طوری که تا آخرین روزهای عمرشون به هم وفادار می مونن و همدیگه رو حتی در سخت ترین شرایط ترک نمی کنن
گرگ ها ، در عین بی رحمی و وحشی بودنشون ، مظهر عشقن و وفاداری
و آدم ها ...
و ضمنا خوندم ، مگس ها همه چیز رو به صورت آهسته و اسلوموشن می بینن
به این فکر کردم که بیچاره مگس ، وقتی معشوقش ترکش می کنه
چقدر باید زجر بکشه ،
مخصوصا وقتی که اون از دور ، دستشو براش تکون میده و میگه :

خ .. د ... ااا ... ح ... ا ..... ف ... ظ

چهارشنبه ٦ بهمن ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()

نت های زندگانی...!

چهارشنبه ۱ دی ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()

ابهامات یک مجسمه...

چهارشنبه ۱٢ آبان ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()

کاش امان میدادی...

کاش امان می دادی این شعر نیمه سروده تمام می شد سخن در گلو مانده ام اندکی نفس میکشید اگر یک قدم می گذاشتی مگر نمی بینی چطور سطر های دفترم پا به فرار گذاشته اند مگر نمی بینی چطور قاصدک ها بیخبر از من سراغ جان پناه می گیرند پنجره ی اتاقم بی حوصله شده از بس به سمت هیچ و پوچ و برای دلخوشی باز شد دنبال یک سر خط ترانه بودم تا شروع کنم که اول و آخر شعر تو باشی نمی بینی نمی فهمی از پشت این پنجره هاج و واج هر کس که گذشت هر چه خواست بارم کرد به خاطر تو بی خیال! تو نبودی رد نشدی اگر یک قدم فقط کاش امان میدادی می خواستم بهت بگم... کاش...   "فریاد"

شنبه ٦ شهریور ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()

آنور سکه...

می توان تنها شد!

می توان زار گریست!

می توان دوست نداشت،

و دل عاشق آدم هارا زیر پاها له کرد...

می توان چشمی را به هیاهوی جهان خیره گذاشت...

می توان صدها بارعلت غصه ی دل را فهمید!

می توان...

می توان بد شد و بد دید وبد اندیشه نمود!

آخرش هم تنها می توان، تنها رفت ...

با جهانی همه اندوه و غم بدبختی...

یادگاری!؟

یکشنبه ٦ تیر ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()

و مادر آه دیگر رفت...

خدایا آسمان امشب چه سنگین است.

پنجشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()

همسفر،عقیده،چالش....

همسفر!
در این راه طولانی که ما بی‌خبریم
و چون باد می‌گذرد
بگذار خرده اختلاف‌هایمان با هم باقی بماند
خواهش می‌کنم! مخواه که یکی شویم، مطلقا
مخواه که هر چه تو دوست داری، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد
مخواه که هر دو یک آواز را بپسندیم
یک ساز را، یک کتاب را، یک طعم را، یک رنگ را
و یک شیوه نگاه کردن را
مخواه که انتخابمان یکی باشد، سلیقه‌مان یکی و رویاهامان یکی.
هم‌سفر بودن و هم‌هدف بودن، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست.
و شبیه شدن دال بر کمال نیست، بلکه دلیل توقف است

عزیز من!
دو نفر که عاشق‌اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است، واجب نیست که هر دو صدای کبک، درخت نارون، حجاب برفی قله علم کوه، رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند.
اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت که یا عاشق زائد است یا معشوق و یکی کافی است.
عشق، از خودخواهی‌ها و خودپرستی‌ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست .
من از عشق زمینی حرف می‌زنم که ارزش آن در «حضور» است نه در محو و نابود شدن یکی در دیگری.

عزیز من!
اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست، بگذار یکی نباشد .
بگذار در عین وحدت مستقل باشیم.
بخواه که در عین یکی بودن، یکی نباشیم.
بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید .
بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چیز که مورد اختلاف ماست، بحث کنیم ،اما نخواهیم که بحث، ما را به نقطه مطلقا واحدی برساند.
بحث، باید ما را به ادراک متقابل برساند نه فنای متقابل .
اینجا سخن از رابطه عارف با خدای عارف در میان نیست .
سخن از ذره ذره واقعیت‌ها و حقیقت‌های عینی و جاری زندگی است.
بیا بحث کنیم.
بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم.
بیا کلنجار برویم .
اما سرانجام نخواهیم که غلبه کنیم.
بیا حتی اختلاف‌های اساسی و اصولی زندگی‌مان را، در بسیاری زمینه‌ها، تا آنجا که حس می‌کنیم دوگانگی، شور و حال و زندگی می‌بخشد نه پژمردگی و افسردگی و مرگ، حفظ کنیم.
من و تو حق داریم در برابر هم قدعلم کنیم و حق داریم بسیاری از نظرات و عقاید هم را نپذیریم.
بی‌آن‌که قصد تحقیر هم را داشته باشیم .
عزیز من! بیا متفاوت باشیم.

شنبه ۱ خرداد ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()

نو روز...

دوشنبه ۳ اسفند ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()

سیاهی های مدور...

دلم لحظه ای آرامش می خواهد،لحظه ای بی هراس نفس کشیدن

چهارشنبه ٢۳ دی ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()

باز هم جمعه...

باز هم جمعه ،
خواب بیهوده.
رویای همیشگی ، تکراری ...
یک تکه نخ ..

جمعه ٤ دی ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()

راز سر به مهر...

میدانم که چندی گذشته از آخرین نوشته در این فضا و من هیچ حسی به نگارش نداشته ام.

سه‌شنبه ۱٢ آبان ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()